Posted in Grafika | No Comments »
Urs Graf, Dzika armia (ok. 1520)
Urs Graf (ur. 1485 w Solothurn, zm. po 1529) – szwajcarski, malarz i grafik.
Początkowo kształcił się pracowni swojego ojca, złotnika Hugo Grafa, później przeniósł się do Zurychu. Wykonywał drzeworyty z przeznaczeniem na ilustracje do książek, wykonywał akwaforty i ryciny. W 1512 roku został członkiem cechu złotników i obywatelem Bazylei. Często opuszczał rodzinę, by w poszukiwaniu przygód i łupów zaciągać się do wojska jako najemnik. Wcześnie wszedł w konflikt z prawem, był sądzony za znęcanie się nad żoną, bezwstydne hultajstwo i plugastwo z nierządnicami, później był ścigany za usiłowanie zabójstwa. W 1518 został zmuszony do opuszczenia miasta, powrócił rok później i kontynuował pracę. Ostatecznie zaginął w 1527, ostatnim śladem jest podpisany rysunek z 1529.
Urs Graf w swoich pracach nawiązywał do twórczości Albrechta Dürera i Hansa Baldunga. Poruszał tematykę społeczną, religijną i erotyczną, przedstawiał też przemoc i okrucieństwa wojny, które znał z autopsji. Jego twórczość miała wpływ na uznanie rysunku jako niezależnej dziedziny sztuki. Dużą kolekcję jego grafik posiadają Fine Arts Museums of San Francisco.
Przypisy
- ↑ Waldemar Łysiak, Malarstwo Białego Człowieka, tom 5, s. 42.
- ↑ Urs Graf w Fine Arts Museums of San Francisco (ang.). .
- ↑ Urs Graf w Louvre.fr (ang.). .
Źródła
Linki zewnętrzne
Zobacz zbiór multimediów na Wikimedia Commons:
Urs Graf
Posted in Grafika | No Comments »
Urs Graf, Dzika armia (ok. 1520)
Urs Graf (ur. 1485 w Solothurn, zm. po 1529) – szwajcarski, malarz i grafik.
Początkowo kształcił się pracowni swojego ojca, złotnika Hugo Grafa, później przeniósł się do Zurychu. Wykonywał drzeworyty z przeznaczeniem na ilustracje do książek, wykonywał akwaforty i ryciny. W 1512 roku został członkiem cechu złotników i obywatelem Bazylei. Często opuszczał rodzinę, by w poszukiwaniu przygód i łupów zaciągać się do wojska jako najemnik. Wcześnie wszedł w konflikt z prawem, był sądzony za znęcanie się nad żoną, bezwstydne hultajstwo i plugastwo z nierządnicami, później był ścigany za usiłowanie zabójstwa. W 1518 został zmuszony do opuszczenia miasta, powrócił rok później i kontynuował pracę. Ostatecznie zaginął w 1527, ostatnim śladem jest podpisany rysunek z 1529.
Urs Graf w swoich pracach nawiązywał do twórczości Albrechta Dürera i Hansa Baldunga. Poruszał tematykę społeczną, religijną i erotyczną, przedstawiał też przemoc i okrucieństwa wojny, które znał z autopsji. Jego twórczość miała wpływ na uznanie rysunku jako niezależnej dziedziny sztuki. Dużą kolekcję jego grafik posiadają Fine Arts Museums of San Francisco.
Przypisy
- ↑ Waldemar Łysiak, Malarstwo Białego Człowieka, tom 5, s. 42.
- ↑ Urs Graf w Fine Arts Museums of San Francisco (ang.). .
- ↑ Urs Graf w Louvre.fr (ang.). .
Źródła
Linki zewnętrzne
Zobacz zbiór multimediów na Wikimedia Commons:
Urs Graf
Posted in Grafika | No Comments »
Robert Jacobsen (ur. 4 czerwca 1912 w Kopenhadze, zm. 26 stycznia 1993) - duński rzeźbiarz, malarz i grafik.
Przed II wojną światową rzeźbił w drewnie i kamieniu. Jednakże po przybyciu do Paryża w 1947 zainteresował się stalowymi konstrukcjami spawanymi w abstrakcyjne formy. Przez wiele lat związany był z paryską galerią Denise René. Często błędnie łączony z grupą Cobra z powodu przyjaźni z jej członkami (Mortensen, Asger Jorn).
Jacobsen był projektantem statuetek nagród przyznawanych przez Duńską Akademię Filmową. Na jego cześć, noszą one nazwę Robertów.
Linki zewnętrzne
Posted in Grafika | No Comments »
John Howe
John Howe (urodzony 21 sierpnia 1957 r. w Vancouver, Kanada) – znany ilustrator książek, obecnie mieszka w Neuchâtel (Szwajcaria). Jest jednym z najlepszych ilustratorów książek J.R.R. Tolkiena. Wraz z Alanem Lee współpracował u Petera Jacksona nad trylogią Władcy Pierścieni tworząc szkice koncepcyjne do filmu. J. Howe zrekonstruował mapy z takich książek jak Władca Pierścieni, Hobbit i Silmarillion (lata 1996-2003).
Jest ekspertem w dziedzinie zbroi i broni z okresu średniowiecza.
Linki zewnętrzne
Posted in Grafika | No Comments »
Matthäus Merian
Matthäus Merian, obeaz z 1769
Matthäus Merian der Ältere (”starszy”) (ur. 22 września 1593 w Bazylei, zm. 19 czerwca 1650 w Bad Schwalbach k. Wiesbaden), rytownik pochodzenia szwajcarskiego, działający głównie w Niemczech.
Sztuki rytowniczej uczył się w Zurychu, później pracował i uczył się w Strasburgu, Nancy i Paryżu, po czym w 1615 powrócił do Bazylei. W następnym roku przeniósł się do Frankfurtu nad Menem, gdzie pracował dla księgarza Johanna Theodora de Bry, z którego córką Marią Magdaleną ożenił się w 1617. W 1620 znów powrócił do Bazylei, ale już po trzech latach (w 1623) przeprowadził się z powrotem do Frankfurtu, aby po śmierci teścia przejąć wydawnictwo, które początkowo prowadził wspólnie z rodziną zmarłego. W 1626 uzyskał obywatelstwo miasta Frankfurtu, dzięki czemu mógł pracować jako niezależny wydawca. W 1647 urodziła się córka Maria Sibylla Merian, późniejsza malarka i rysowniczka, znana głównie ze swych rysunków przyrodniczych.
Frankfurt ok. 1612; sztych Matthäusa Merian
Większość swojego twórczego życia spędził we Frankfurcie. Już w młodości stworzył szczegółowe plany miasta w charakterystycznym dla siebie stylu (np. plan Bazylei z 1615 r.). Z niemieckim geografem Martinem Zeillerem (1589-1661), wykonał wielotomową Topographia Germaniae, zawierającą dużą liczbę (ponad 2000) planów i widoków miast Niemiec. Oprócz tego najbardziej znanego dzieła Merian wykonał również ilustracje do Pisma Świętego i Theatrum Europaeum (ukończony przez jego syna Matthäusa młodszego). Po de Brym przejął i dokończył wydawanie Grand Voyages i Petit Voyages, wydawanych od 1590 r.
Na pracach Meriana wzorował się bezpośrednio Erik Dahlbergh przy tworzeniu Suecia Antiqua et Hodierna.
Wikimedia Commons posiada galerię ilustracji w temacie:
Matthäus Merian
Źródła
- Lucas Lucas Wüthrich: Matthaeus Merian der Ältere w: Neue Deutsche Biographie (NDB). T. 17. Duncker & Humblot, Berlin, 1994, s. 135–138.
Posted in Grafika | No Comments »
Tuulikki Pietilä (ur. 18 lutego 1917 w Seattle, zm. 23 lutego 2009 w Helsinkach) – jedna z najbardziej wpływowych fińskich graficzek współczesnych. Oprócz wielu wystaw i przedsięwzięć artystycznych, pracowała także jako wykładowczyni na Fińskiej Akademii Sztuk Pięknych w Helsinkach. Wieloletnia partnerka pisarki i graficzki Tove Jansson.
Pietilä zaczęła studia w szkole rysunku w Turku, gdzie spędziła lata 1933-1936. Uczyła się także w Fińskiej Akademii Sztuk Pięknych (1936-1940), Sztokholmskiej Królewskiej Akademii Sztuk (1945-1949) oraz w paryskiej Akademii Sztuki Fernanda Léger’a. Podczas studiów poznała swoją przyszłą życiową partnerkę Tove Jansson, z którą stworzyła wiele prac i projektów artystycznych.
Tuulikki Pietilä, Tove Jansson i Signe Hammarsten-Jansson w 1958
Najbardziej znana była ze swoich prac nawiązujących tematyką do serii o Muminkach. Zostały one stworzone we współpracy z Pentti Eistola i są obecnie prezentowane w Muzeum Muminków w Tampere. Co więcej, jej podróże z Jansson i wakacje spędzone razem na wyspie Klovharu zostały utrwalone przez nią na taśmie filmowej i posłużyły później do stworzenia wielu dokumentów o ich wspólnym życiu.
Pierwsza wystawa prac Pietilä miała miejsce w Turku w 1935 roku. Jej pierwsza wystawa indywidualna odbyła się w roku 1951. Brała także udział w wystawach grupy artystycznej Purnu oraz w wielu wystawach zagranicznych. Za swoją twórczość została uhonorowana medalem Pro Finlandia w 1963 roku oraz w 1982 tytułem profesora.
Pietilä posłużyła za wzór Too-tiki, jednej z postaci z serii o Muminkach Tove Jansson.
Przypisy
- ↑ Pat Najsłynniejsze pary lesbijskie, serwis Homoseksualizm.org.pl, dostęp 2009-07-05
Posted in Grafika | No Comments »
Władysław Zew Wajntraub (Chaim Wolf Wajntrojb) jid. וואָלף ווײַנטרויב (ur. 1891 w Łowiczu, zm. 1942 w Warszawie lub Treblince patrz niżej) - malarz, grafik, scenograf teatralny, krytyk sztuki.
Okładka pierwszego numeru pisma כאַליאַסטרע (Chaljastre) autorstwa Władysława Wajntrauba. (1922 r.)
Jako dziecko odebrał tradycyjne wychowanie religijne. Pierwsze prace tworzył w mieszkaniu swojej starszej siostry w tajemnicy przed ojcem, który nie akceptował jego pasji i zainteresowań. Następnie uczęszczał do polskiego gimnazjum w Łowiczu, a później do Szkoły Sztuk Pięknych w Warszawie. Studia artystyczne kontynuował w École des Beaux-Arts w Paryżu, gdzie zetknął się z artystami związanymi z tzw. szkołą paryską, oraz w Szwajcarii u pochodzącego z Grodna Leona Baksta. Podczas I wojny światowej walczył w armii francuskiej. W 1918 roku powrócił do kraju i osiadł w Warszawie. Był związany ze środowiskami artystycznymi Łodzi - Jung Jidysz i Warszawy - Chaljastre. Był też członkiem artystycznej Grupy Siedmiu. Wkrótce stał się jedną z najważniejszych postaci żydowskiego życia artystycznego w Warszawie. Pełnił funkcję sekretarza Żydowskiego Towarzystwa Krzewienia Sztuk Pięknych. W latach 30. prowadził razem z rzeźbiarzem Abrahamem Ostrzegą Atelier Zdobnictwa Artystycznego (przy ul. Mylnej 9a).
Swą twórczość ukształtowaną na wzorcach sztuki francuskiej i w duchu ekspresjonizmu łączył niekiedy z elementami futuryzmu i sztuki abstrakcyjnej. Zasłynął przede wszystkim jako wybitny scenograf, współzałożyciel Jidyszer Klejn-Kunst Teater “Azazel” oraz współpracownik Wilner Trupe, tworząc dla niej scenografie m.in. do sztuk Nocą na starym rynku (jid. Baj nacht ojfn altn mark) Icchoka Lejbusza Pereca; Golema Halpera Lejwika; Gorąca krew (jid. Hejs blut) Józefa Opatoszu oraz w roku 1924 do opery żydowskiej Dawid i Batszewa (jid. Dowid un Basszewe) do libretta Mojżesza Brodersona.
Publikował artykuły poświęcone sztuce w Literarisze Bleter i Naszym Przeglądzie. Współredagował almanachy ekspresjonistyczne Albatros i Chaljastre. Do jego bardziej znanych prac należą okładki pierwszych numerów Chaljastre i Albatrosa, obydwie wykonane w 1922 roku.
Podczas okupacji przebywał w getcie warszawskim gdzie czynnie włączył się w akcję niesienia pomocy uwięzionym tam kolegom artystom. Wraz z Ostrzegą swoje dawne atelier zamienili na fabrykę osełek w której zatrudnili Hersza Cynę, Maksymiliana Eljowicza, Henryka Rabinowicza, Romana Rozentala, Józefa Śliwniaka, Symchę Trachtera, Izraela Tykocińskiego. Latem 1942 fabryka weszła w skład szopu AHAGE-Zimmermann. 25 sierpnia 1942 pracownicy szopu zostali wywiezieni do Treblinki. Według jednych relacji został zamordowany w drodze na Umschlagplatz, według innych źródeł w Treblince.
p • d • e
Artyści związani z École de Paris
Alexander Archipenko • Jean Bazaine • Jean Bertholle • Roger Bissière • Maurice Boitel • Marcel Bouqueton • Bernard Buffet • Bella Chagall • Marc Chagall • Roger Chastel • Jean Coulot • Hermine David • André Derain • Nejad Devrim • Daniel du Janerand • Maurice Estève • Eudaldo • Tsugouharu Foujita • Michel de Gallard Léon Gischia • Leopold Gottlieb • Abdelkader Guermaz • Gustaw Gwozdecki • Alicja Halicka • Hans Hartung • Henryk Hayden • Pierre-Henry • Michel Humair • Leon Indenbaum • Elvire Jan • Jean Joyet • Michel Kikoïne • Moïse Kisling • Roman Kramsztyk • Pinchus Krémègne • Christian Krohg & Per Krohg • Charles Lapicque • Marie Laurencin • Jacques Lipchitz • Jean Le Moal • André Lhote • Tadeusz Makowski • Alfred Manessier • Maria Manton • Abraham Mintchine • Amadeo Modigliani • Elie Nadelman • Louis Nallard • Pierre Palué • Jules Pascin • David Peretz • Pablo Picasso • Alkis Pierrakos • Edouard Pignon • Serge Poliakoff • Mario Prassinos • Jacinto Salvado • Gaston Sébire • Gérard Schneider • Gustave Singier • Ferdinand Springer • Arpad Szenes • Chaim Soutine • Raoul Ubac • Maurice Utrillo • Kees Van Dongen • Jos Verdegem • Maria Elena Vieira da Silva • Jean Villeri • Jacques Villon • Maurice de Vlaminck • Louis Vuillermoz • Władysław Wajntraub • Zao Wou-Ki • Eugeniusz Zak • Fahrelnissa Zeid
Posted in Grafika | No Comments »
John Howe
John Howe (urodzony 21 sierpnia 1957 r. w Vancouver, Kanada) – znany ilustrator książek, obecnie mieszka w Neuchâtel (Szwajcaria). Jest jednym z najlepszych ilustratorów książek J.R.R. Tolkiena. Wraz z Alanem Lee współpracował u Petera Jacksona nad trylogią Władcy Pierścieni tworząc szkice koncepcyjne do filmu. J. Howe zrekonstruował mapy z takich książek jak Władca Pierścieni, Hobbit i Silmarillion (lata 1996-2003).
Jest ekspertem w dziedzinie zbroi i broni z okresu średniowiecza.
Linki zewnętrzne
Posted in Grafika | No Comments »
Boris Vallejo, kwiecień 2005
Boris Vallejo (ur. 8 stycznia 1941 w Limie, Peru) - peruwiański ilustrator.
Boris Vallejo urodził się w Limie jako syn adwokata, po zakończeniu National School of Fine Arts emigrował w roku 1964 do USA, gdzie mieszka do dzisiaj. Vallejo znany jest przede wszystkim z obrazów fantasy, które najczęściej przedstawiają umięśnionych bohaterów i skąpo ubrane Walkirie. Jego obrazy zdobią liczne kalendarze, plakaty filmowe i okładki książek.
Twórczość
- The Fantastic Art of Boris Vallejo (1980)
- Fantasy Art Techniques (1985)
- Mirage (1997, wyd. polskie Miraż Amber 1990)
- Dreams: The Art of Boris Vallejo (1999)
Linki zewnętrzne
Posted in Grafika | No Comments »
Pierre Alechinsky (ur. 19 października 1927 w Brukseli) – malarz, grafik i pisarz belgijski. Obecnie mieszka we Francji w okolicach Paryża.
W 1944 roku zaczął studia w Wyższej Szkole Architektury i Sztuk Wizualnych (La Cambre) w Brukseli. W 1947 roku został członkiem stowarzyszenia Jeune Peinture Belge, a następnie w 1949 dołączył do międzynarodowej grupy artystycznej Cobra, stając się jednym z głównych jej członków. Po rozwiązaniu grupy w 1951 roku wyjechał do Paryża, gdzie w L’Atelier 17 pod kierownictwem Stanleya Williama Haytera, studiował techniki graficzne.
W 1954 roku poznał chińskiego malarza Wallace Tinga, który miał duży wpływ na kierunek dalszej ewolucji sztuki Alechinsky’ego. W roku 1955 artysta odbył podróż do Japonii, gdzie uczył się sztuki japońskiej kaligrafii, a następnie, w Kyoto, zrealizował film dokumentalny na temat tej tradycyjnej sztuki japońskiej. Motywy zaczerpnięte z dalekowschodniej kaligrafii stały się ważnym wyróżnikiem jego stylu.
Przełomowym momentem w twórczości Alechinsky’ego był rok 1965 i praca Central Park - na obrzeżach obrazu pojawiła się charakterystyczna bordiura, przedstawiająca “alternatywną wersję wydarzeń” w stosunku do centralnego przedstawienia i przywołująca na myśl średniowieczne manuskrypty.
Częstymi motywami jego prac są labirynty, węże, zabawne chochliki, motyle i udziwnione stwory. Wskazuje to na kolejne źródło inspiracji artysty, jakim jest sztuka Jamesa Ensora.
Jego twórczość zalicza się do ekspresjonizmu abstrakcyjnego i abstrakcji lirycznej. Zarazem, stałym elementem prac artysty są motywy figuralne, przesycone niespokojną fantastyką, często zbliżoną do surrealizmu.
Źródła
- Ruksza S., Grafika bez jałowych teorii, “Ultramaryna” Nr 11 (62), Katowice 2006.
- Sabor A., Bestiariusz na cztery ręce, “Tygodnik Powszechny” Nr 42 (2780), Kraków 2002.
Linki zewnętrzne
